Een klein jaar na de oorspronkelijk geplande datum belandden we ineens bij wat nu bleek de allerlaatste show van de Tour of the Universe. In Depeche Mode-gek Duitsland. Daar kregen Dave Gahan en co het afscheid dat ze verdienden. Daar onderin, midden, stonden wij. Je herkent ons aan de zwaaiende armen En dan te bedenken dat ze deze mega-arena 2 avonden op rij vol hadden…

Maf…voordat ik een stukje wil gaan tikken over mijn bezoekje aan Brett Anderson van gisteravond kijk ik eventjes naar mijn blogje van een kleine drie jaar geleden. Plaats van handeling toen: de Amsterdamse Melkweg. Het gekke is nu dat ik voor Brett anno 2010 een niet zo heel ander stukje voor ogen had. Lees mijn verslag van toen, vul wat andere variabelen in en hup, klaar. Zo komt mijn blogritme wel weer op de rails

Een korte, en geactualiseerde samenvatting dan toch:
In 2007 zag ik Anderson, 4 jaar na de laatste Suedestuip, 2 jaar na zijn sensationele samenwerking met Bernard Butler, net een soloplaat uitgebracht die bepaald geen indruk maakte, maar die zeker een aantal aardige nummers telde. Een plaat waarin het ontbrak aan dynamiek, iets dat gelukkig live ruimschoots werd gecompenseerd door een muzikale invulling die neigde naar Suede. Weliswaar een kleurloos stel bijeengeharkte muzikanten, maar wel met ballen.

Met die ballen zit het ook anno 2010 wel snor. Gelukkig maar want met het plaatwerk is Anderson er wat mij betreft niet op vooruit gegaan. Brett heeft zijn muzikanten kennelijk voor deze tournee aangespoord om er flink wat tanden bij te zetten waardoor een aantal ietwat saaiige liedjes stevig werden uitgebouwd. Subtiliteit was deze muzikanten overigens vreemd, iets dat in de ruigere passages niet verkeerd uitpakte, wat meer finesse had in de rustigere stukken niet misstaan. Maar ach, Brett zong werkelijk prachtig, was vrolijker dan ooit, smiles all over the place en genoot zichtbaar volop.
Vol vertrouwen ook, meneer Anderson kon het zelfs niet laten (met de nodige humor) te benadrukken dat een Suede liedje er vanavond niet in zat. Het leek hem door het publiek – knarsetandend, dat wel – te worden vergeven. De innemende charme van de man uit Londen, gekoppeld aan de Suede nestgeur die om de band hing (dat zal hij niets voor niks doen) maakte dat een paar honderd bezoekers na anderhalf uur met blije gezichten weer de Utrechtse kou inliep. Hetzelfde Utrecht waar ik Brett Anderson al twee keer eerder heb mogen zien. Zo gaaf als in 1997 en 1999 was het nu natuurlijk niet, die Suede dagen zijn voorbij, maar Anderson anno 2010 is nog dik in orde. In ieder geval op het podium.

En toen was de cirkel rond. De zegetocht van de Staat begon 8 januari dit jaar met de albumpresentatie in Doornroosje. Popjournalistiek Nederland uitte zich in superlatieven…iets dat vervolgens week-in-week door Florre en co muzikaal bekrachtigd werd op talloze podia in alle soorten en maten. Wat een vertrouwen in eigen kunnen, wat een performance, wat een materiaal, wat een vakmanschap. Dinsdagavond 29 december vond in hetzelfde Doornroosje het voorlopig allerlaatste optreden plaats waarmee de Staat groots hun bijzondere jaar afsloten. Benieuwd waar dit gaat eindigen, want als er ooit een Nederlandse band het materiaal en de attitude bezit om internationaal te kunnen scoren is het wel onze eigen de Staat.

Zware emoties in Camden..letterlijk adembenemend op momenten. (later meer..)

2009..een jaar waarin een aantal oudgedienden aantoonden nog springlevend en zelfs op creatieve hoogtepunten te zijn (Bruce Springsteen, U2). Een jaar ook van bands die zich maar bleven doorontwikkelen (the Veils, Franz Ferdinand)  en van bands die met hernieuwd elan en heilig vuur het veld betraden (Placebo, Rammstein) . Nederland (Nijmegen voorop!) mag héél trots zijn op rocksensatie De Staat. Dit jaar Nederland, volgend jaar de rest van de wereld. DeWolff staat daar een flinke tree onder..maar petje af voor deze Limburgse jochies met indrukwekkend volwassen debuutplaat op zak. Een jaar ook waarin een tweetal zogenaamd hippe frontmannen zowaar erin slagen behoorlijke soloplaten te fabriceren (Plenti, Cassablancas). Maar ook een jaar waar ik weinig noemenswaardigs nieuws kon ontdekken. 2009 kende geen Franz, Arcade Fire, Interpol, Strokes, Monkeys…bands waarvan je vermoedt dat ze de toon voor de komende jaren gaan zetten.

Mijn nummer 1 heeft die pretentie al helemaal niet. Misschien blijft het bij deze ene keer..waar wat voor een! Past in geen enkele trend, hokje of noemer, maar knalt van begin tot eind, knettert van spelvreugde en er wordt haast achteloos briljant op gemusiceerd. Those were the days..

1. Chickenfoot: Chickenfoot (clip)

2. Franz Ferdinand: Tonight
3. Placebo: Battle for the Sun
4. Bruce Springsteen: Working on a Dream
5. Muse: Resistance
6. Rammstein: Liebe ist für alle da
7. U2: No Line on the Horizon
8. the Veils: Sun Gangs
9. Morrissey: Years of Refusal
10. Soulsavers: Broken

Eervolle vermeldingen voor:
- Julian Plenti: Julian Plenti is…Skyscraper
- the Rifles: the Great Escape

Londen..ons tweede bezoek aan deze fantastische stad ligt alweer meer dan een week achter ons. De timing was in ieder geval goed. Niet alleen de NS blijkt namelijk niet tijdens sneeuw te rijden, ook de Eurostar ligt er helemaal uit. 15 uur opgesloten zitten in een tunnel onder de zee..ik moet er niet aan denken. Onze ritjes verliepen vlekkeloos..tussen Brussel en Londen althans. Hadden we nu opzettelijk ervoor gekozen om het Nederlandse spooraandeel uit te bannen (Roosendaal-Nijmegen was de vorige keer hels), nu ging het iets minder ernstig mis tussen Aken en Brussel..en vice versa. Volgende keer toch weer gewoon met het vliegtuig?

Ter zake. doel van deze reis was de A Not So Silent Night, het ondertussen traditionele muzikale kerstconcert dat ooit geïnitieerd is door Kate en Anne McGarrigle, moeder en tante van übertalenten Rufus en Martha Wainwright dat voor het eerst niet in New York werd gehouden. Maar de Not So Silent Night beperkt zich niet tot deze vier. Ooms, tantes, neefjes en nichtjes..ze waren er allemaal. En wat het pas echt bijzonder maakte is de toevoeging van een groot aantal bevriende muzikale gasten als Boy George, Ed Harcourt en Elbow’s Guy Garvey. French en Saunders presenteerden de avond.

Needless to say gingen wij voornamelijk voor Rufus en Martha. En voor de locatie: de Royal Albert Hall in Londen. Alleen deze zaal al…ademloos als je die betreedt. Groots, prachtig..en wat een akoestiek. Rufus en klassieke zalen..dat betekent dat ie zich uit gaat sloven en jawel hoor: de microfoon ging weer uit en zijn stem vulde de zaal van voor tot achter en onder tot boven. Vocale krachtpatserij..maar Rufus mag het, en kan het. Het betekende ook de zoveelste variatie van de avond. Goddank bleef het hippiefolk gehalte van Kate en Anne tot een minimum beperkt en mocht met name Martha zich flink uitleven. Zij had sowieso de avond van haar leven. Drie weken voor dit optreden bleek ze in Camden zes weken te vroeg bevallen van een zoontje (ik vermoed vanwege haar aanwezigheid bij Never Mind the Buzzcocks en Jools’ Later ). Martha vertelde opgetogen over hoeveel ze aan de stad en de Britse NHS te danken heeft. Onvoorstelbaar dat ze na een paar weken post-bevallig nu de hoofdrol van de avond opeist. Wat een vrouw!

Rufus kletste de liedjes lollig aan elkaar en tussendoor deden wat bloedverwanten of bekende gasten opvallend hun best om er iets moois van te maken. Veelal klein en breekbaar materiaal..maar er was tussendoor ook een hoop lucht, vrolijkheid en stevigheid. Geknald werd er op het einde met Happy X-mas (sing-along bij uitstek) en Queen’s Thank God it’s Christmas, prachtig gezongen door Sloan Wainwright..zus van Loudon. Zoveel muziek in één (nou ja, twee) families..het is maar goed dat ze dat eens per jaar aan den volke tonen. Voor herhaling vatbaar, want de combinatie met een Londen in kerstsferen was niet mis.

<!– /* Style Definitions */p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Het jaar xxx9 is weer ten einde…en dus hoogste tijdvoor de decenniumlijstjes. Misschien doe ik er meer dan één..maar het zougezien mijn 2009 weblogtrackrecord zomaar kunnen dat het bij deze ene -albumlijst – blijft. De actuele 2009-lijst staat immers ook nog in de wacht.

De albums van de jaren ’00 overziend kom ik tot deconclusie dat ik in de 10 jaren daarvoor een sterkere albumlijst zou hebbenkunnen samenstellen. Hoeveel prachtige platen er ook zijn gemaakt, ik zie dejaren ’00 eerder als de jaren van bepaalde artiesten, dan van bepaalde albums. Voorbeeld:Franz Ferdinand is voor mij een van dé indie bands van het decennium..terwijlik misschien wel niet één album eruit wil lichten om in de top 10 te plaatsen. Wélvind ik al hun drie langspelers heel ver boven de middelmaat uitsteken, is hetvoor mij dé liveband (onder hun soortgenoten) en zijn ze integer enintelligent. Interpol, dito verhaal, drie voltreffers op rij (zij het minderinvloedrijk dan hun collega’s uit Glasgow).

Treffender kan het niet: Schotland en de VS, beidemuzikale grootmachten deden er evenveel toe. Aanvankelijk was het ruleBrittania, gaandeweg het decennium gingen de Britten elkaar na-apen waardoorveel slappe aftreksels de spoeling flinterdun maakten. Gelukkig namen deAmerikanen (dan wel Canadezen) het roer gaarne over.

Terugkijkend valt me verder op dat Grote Namen uit dejaren 60, 70 en 80 in de afgelopen 10 jaar er nog steeds toe doen. Nick Cavedeed het beter dan ooit, Springsteen was erg productief en constant hoogstaand,en U2′s vlam lijkt nooit te doven.

Enfin, een albumlijst én artiestenrijtje

1. Muse: Black Holes and Revelations (maar had ook kunnenkiezen voor Origin of Symmetry)
2. Rufus Wainwright: Release the Stars (maar Want Oneen Want Two kon ook)

3. Bruce Springsteen: The Rising
3. Interpol: Antics
3. the Veils: Nux Vomica
3. Nick Cave: Abattoir Blues/the Lyre of Orpheus
3. the Killers: Hot Fuss (maar helaas bleef het bij dezeene knaller)
3. the Tears: Here come the Tears
3. David Bowie: Heathen

10.  theRifles: No Love Lost

Maar gedeeld tiende zou ook kunnen staan:

- Alles van Franz Ferdinand
- U2′s No Line on the Horizon
- Depeche Mode: Playing the Angel
- Rammstein: Mutter
- Morrissey: You are the Quarry
- the Good, the Bad and the Queen

Artiesten die me positief bleven verbazen (met alsvoorwaarde ten minste 3 goede albums):

- Rufus Wainwright
- Nick Cave
- Muse
- Franz Ferdinand
- Interpol
- Rammstein (op de valreep, met dank aan hun laatste)
- Depeche Mode (omdat ze er nog steeds zijn, en live detoon zetten)
- the Zutons
- the Veils
- Oasis (louter sterk materiaal)
- Bruce Springsteen

Scribblings & Scratchings ligt al sinds de zomer op zijn gat. Maar met een volle muziekagenda voor de boeg (en al een deel net achter de rug) vind ik alvast genoeg motivatie om op z’n minst deze site op muziekgebied te blijven vullen. Al was het maar voor mijn eigen archiefje.
Een verse portie motivatie heb ik gisteren opgedaan in Keulen, in een megagrote arena waar het in tegenstelling tot de tegenwoordige waanzinnige verkooppraktijken in Nederland wel mogelijk was om een kaartje te kopen voor de (momenteel) rockband aller rockbands, Muse. Ik had wel weer eens zin in een avondje muziekles van Bellamy en co. Zo geschiedde.

Van het voorprogramma debacle van 2007 (volstrekt a-muzikaal gekrijs van the Noisettes) heeft Muse helaas weinig geleerd. Biffy Clyro had ik al eens op Pukkelpop gezien, en ben toen al na twee nummers gaan lopen. Nu was het verplicht een half uur te luisteren naar hun totaal overbodige, nietszeggende herrie. Ach, het scheelt dat het hoofdprogramma garant staat voor succes.

Muse zou Muse niet zijn als ook deze tour weer uitbundiger zou zijn dan de vorige. Anno 2009 gaan de drie mannen van Muse zelfs metershoog de lucht in, een spektakel dat dan misschien wat Spinal Tap elementen in zich heeft, maar dat desalniettemin aanvankelijk erg veel indruk maakt, met name bij het openingsnummer: het heavy groovende Uprising. De toon is gelijk gezet, het wordt weer stevig en vet vanavond! Een avond die me verbaast door het spaarzame gebruik van piano en een bijna gebrek aan rustige songs, juist omdat ik uit interviews had begrepen dat snaren- en toetsenvirtuoos Bellamy de laatste tijd meer neigt naar toetsenwerk. Wat mij betreft gelukkig heeft hij snel begrepen dat Muse live vooral draait om de gitaar.

Bellamy had er veel zin in, hij zong en speelde een stuk uitbundiger dan de laatste keer dat ik hem zag. Kan ook de met de locatie te maken hebben gehad..het is nogal een verschil om in de overweldigende Lanxess Arena te staan of in de spuuglelijke Brabanthallen. Hoe dan ook, Muse rockte en groovde als vanouds, met een show die naadloos aansloot op de muziek en die nergens geforceerd aandeed. Geen andere band zou met deze überpresentatie zijn weggekomen…Muse past het precies.

Muse kan bij mij weinig fout doen, daarvoor bezetten ze een te unieke positie in de rockwereld en staan ze op een te hoog niveau. Maar juist een band met deze status zou toch minimaal een set van twee uur mogen spelen. Anderhalf uur is echt te weinig. Daardoor blijft er (voor mijn smaak althans) te weinig ruimte over in de setlist voor verrassende songs. Het debuutalbum wordt tegenwoordig al helemaal overgeslagen, de opvolger krijgt gelukkig nog aandacht met Plug-in Baby en New Born (tegelijk hoogtepunten van de avond) maar helaas ook met Feeling Good. De drie volgende albums krijgen daarna de volle aandacht in de set, maar jammer genoeg zitten daar te weinig verrassingen in en speelt Muse met name met de tracks van Absolution een beetje op safe. Time is Running Out is een naar Musemaatsaven te makkelijke stadionrocker en Stockholm Syndrome sterk, maar begint toch wat sleetse plekken te vertonen. Wat mij betreft mogen deze crowdpleasers eens even in de ijskast om ze er over een paar jaar weer fris uit te halen. Fuck it, misschien ben ik wel te verwend. Uitsmijter Knights of Cydonia maakt dan weer alles goed en bezorgt me kippevel van top tot teen: dit is dé ultieme rockanthem, en als concertafsluiter niets anders dan briljant.
The Resistance wordt ongetwijfeld vervolgd in het festivalseizoen. Ik gok dat ome Jan in december al zijn eerste headliner voor Pinkpop bekend gaat maken.

En de Lanxess Arena (v/h Koln Arena), dat is een regelrechte toplocatie: groot (2 x ahoy), goed zitmeubilair, dito geluid, veel en aardig personeel, prima faciliteiten, een ideaal statiegeldsysteem voor de superhandige bekers bier (het handvat kun je aan de stoel hangen, het lijkt wel Amerika hier) in alle maten en smaken, en dat alles op loopafstand van het Keulse centrum. Begrijpelijk dus dat de helft van de aanwezigen uit Nederland en België leek te komen.

Over de afwezigheid van Depeche Mode – meer in het bijzonder de manier waarop de organisatie meende de vervanging te moeten regelen en presenteren – is genoeg gezegd en geschreven. Ondanks de treurnis om alwéér een puberaal radiopop bandje erbij op het programma, had ik toch veel zin om te gaan. Goed gezelschap, slaapplekken op 10 minuten lopen, het lekkerste bier en de altijd gezellige Limburgse sfeer zorgen daar wel voor. Het programma moet wel erg slecht zijn willen we niet gaan, zoals in 2008. 2009 is een ander verhaal, want de überhoofdact alleen al maakt het festival voor een groot deel geslaagd, en in ieder geval erg bijzonder. Tel daarbij Placebo, Madness, Franz Ferdinand, the Rifles, Rowwen Hèze, De Staat, Gaslight Anthem, the Killers en Pinkpop is – weliswaar met de hakken over de sloot – programmatechnisch geslaagd.

Daar staat helaas, het is al jaren zo, heel veel middelmatige, veilige, nietszeggende en oersaaie typische 3FM-pop en Haagse confectierock tegenover. Veel pap dus, met een paar erg mooie krenten. Weinig krenten weliswaar, maar wel ingrediënten die bijzonder lekker smaakten. Springsteen was groots, helaas met wegwaaiend geluid, doodzonde!! Verrassende set, veel oud werk maar voor mij persoonlijk te weinig nieuw materiaal.

Nee, dan Placebo. Het nieuwe album is nog niet eens uit en Brian Molko waagt zich aan een set die voor bijna de helft nieuw en daarmee grotendeels onbekend plaatwerk is. Gedurfd, maar het werkte wonderwel. Het was weer ouderwets genieten, iets dat ik een paar jaar al niet meer had ervaren. Na Meds vond ik Brian en co gezapig en volgevreten klinken en ogen. Anno 2009 is de voorheen kenmerkende agressie en felheid terug. Met dank aan een waanzinnig drumbeest (nieuweling Steven Forrest, gaat dat zien!) maar ook aan het lekker felle gitaarspel van Molko.

Franz Ferdinand dan! Goed als altijd, of beter zelfs. Met drie sterke platen op zak heeft de band een jaloersmakend repertoire dat ze fantastisch op de planken brengt. Alex en co hebben altijd zin en spelen nooit op routine. Ik was weer even vergeten wat voor fantastische liveband dit is. En daar waar veel genregenoten na één album en tournee vaak al door de mand vallen valt op hoe ijzersterk, op alle fronten, het arty viertal uit Glasgow opereert en daarmee beklijft.

Madness, fantastisch om die band eindelijk eens gezien te hebben. The Rifles..still going strong. Album twee rockt meer dan het debuut, wat ook live goed is te merken. Ik kan er niets aan doen maar heb eenmaal een zwak voor deze heerlijke pretentieloze band, ook live. Dit in tegenstelling tot de galmende copycats die na hen op de tentstage stonden.

Over pretentie gesproken: the Killers kunnen er ook wat van. Maar ook na een derde concert blijf ik de boys from Vegas een erg zwakke liveact vinden. Op plaat hebben ze het in zich om te knallen, live blijft daar veel te weinig van over en daar is niet alleen het gebrek aan charisma debet aan, ook een te beperkt muzikaal vakmanschap. Wat ook niet in hun voordeel werkte was het allerbedroevendste geluid. Het windje zorgde ervoor dat de toch al beperkte Landgraafse decibellen al na pak-em-beet 50 meter werden weggeblazen. Waarbij opgemerkt dat het zon- en maandag stukken beter was gesteld met het geluid, zeker op het noordpodium.

De Staat, daar is al veel lovends over geschreven. En ik kan niet anders dan al die hosanna dik te onderschrijven. Eindelijk weer eens een originele rockband uit Nederland, met onbetwiste internationale allure. Nederland muziekland is mainstream bij uitstek. En als hier al eens wat alternatieverigs bovenuit steekt heeft het altijd die onvermijdelijke hiphop-elementen. De Staat is geweldig, Nederlands (Nijmeegs!) én doet niet aan hip, hop, en rap. Een verademing.

Verder: leuk om Rowwen Hèze weer eens te zien (maar hoorden gezien de drukte duidelijk op het hoofdpodium thuis), was het aangenaam vertoeven bij een volwasser wordende the Kooks en was the Gaslight Anthem een interessante openingsact.

Drie dagen mooi weer maakte de boel af. Al met al een gezellige editie, met een paar hele sterke optredens, weinig in de categorie ‘leuk gezien te hebben’ en veel te veel artiesten die op de Sky Radio-stage hadden moeten staan. Daarmee is aangetoond dat de jongens en meisjes van feelgood zender 3FM een grotere invloed hebben op de programmering dan good old ome Jan. Wellicht een idee om naast een Pinkpop Classic editie een speciale dag in te ruimen voor de duffe Milows en Amy McDonaldsen van deze wereld om de gewone Pinkpop te zuiveren van deze saaie softe kwlgeesten.